در حسابداری بیمه، ذخیره خسارت به نوعی از ذخایر اشاره دارد که شرکت بیمه برای پرداخت خسارت‌های آتی به بیمه‌گذاران و خسارات احتمالی در توافق‌نامه‌های بیمه خود، در آینده نیاز خواهد داشت و به عنوان یک التزام مالی در دفتر حساب‌های شرکت بیمه ثبت می‌شود.

حق بیمه‌های مربوط به فاصله زمانی بین تاریخ ترازنامه مؤسسه بیمه تا انقضای سالانه مدت قراردادهای بیمه‌‌ای است.  منبع: بیمه مرکزی

در این نوع از ذخیره بیمه‌گر سودی که از فعالیت‌های خود به دست آورده است را بین بیمه‌گذاران تقسیم می‌نماید.

ذخیره ریاضی عبارت است از تفاوت تعهدات ایفا شده بیمه‌گر و بیمه‌گذار با توجه به نرخ بهره آن چرا که بیمه‌گذار تعهدات خود را در ابتدای قرارداد با پرداخت حق بیمه ایفا می‌نماید اما تعهدات بیمه‌گر منوط به تحقق خطر یا پایان قرارداد است.

در پایان سال مالی، بیمه‌گر برای خساراتی که از آن‌ها اطلاع ندارند مقداری ذخیره نگهداری می‌نمایند؛ این عدم اطلاع ممکن است به دلایل متعددی باشد مانند: خسارات در روزهای پایانی سال اتفاق افتاده‌اند بیمه‌گذار از تحت پوشش بودن خسارات بی اطلاع است بیمه‌گذار از تحقق خطر بی‌اطلاع است بیمه‌گذار در شرایطی نبوده است …

ممکن است در پایان سال مالی خسارت‌هایی در شرکت وجود داشته باشند که هنوز در دست بررسی هستند و به طور کامل پرداخت نشده‌اند؛ در این ‌گونه موارد شرکت بیمه باید با توجه به نظر کارشناس بیمه و با توجه به پرونده برای خسارات معوق ذخیره نگهداری نماید.

یکی از انواع ذخایری که شرکت‌های بیمه بایستی آن را تعیین نمایند ذخیره حق بیمه عاید نشده است. در پایان سال مالی و هنگام بستن حساب‌های مالی تعدادی از بیمه‌نامه‌ها در شرکت بیمه وجود دارند که همه حق بیمه آن‌ها عاید نشده است و هنوز اعتبار دارند. حق بیمه بخشی از زمان اعتبار بیمه که مربوط به سال بعد است جزو حق بیمه‌های عاید شده …

در برخی از بیمه‌نامه‌ها به ویژه بیمه‌های مسئولیت، بیمه‌گذار و ذینفع یکی نیستند؛ ذینفع شخصی است که در صورت وقوع حادثه و خسارت، غرامت مربوطه به وی پرداخت می‌شود.